Wat wil ik met mijn toekomst

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin
Wat wil ik met mijn toekomst

Het is een vraag die menig adolescent ongetwijfeld bezig houdt: wat wil ik met mijn toekomst? Een hele lastige vraag. Of laten we zeggen, de vraag is niet moeilijk het antwoord is wel verrekte lastig. Iets wat vaak op jonge leeftijd begint. Zo staan we allemaal op 15/16-jarige leeftijd voor de keuze: wat wil ik wat betreft mijn loopbaan?

Toekomst en omgeving

Uiteraard (althans dat hoop ik) komen we allemaal op dezelfde manier op aarde. We worden gevormd door onze ouders in de opvoeding en krijgen verschillende facetten mee. Onze ouders hebben een cruciale rol wat betreft het vormen van onze identiteit en ons gedrag. Niet te vergeten onze normen en waarden. Deze worden voornamelijk bepaald door onze ouders.

Naarmate we ouder worden gaan we ons ook meer aantrekken van onze omgeving. In dit wetenschappelijk artikel wordt er onder andere lang en breed verteld over de effecten die ervaringen op de basisschool onder leeftijdsgenoten kan hebben. Deze zaken zijn zeer relevant want het vormt tegelijkertijd onze kijk op de maatschappij en tegelijkertijd de rol die we daarin willen vervullen. Het kan simpelweg bepalen welke baan we willen. Denk bijvoorbeeld aan de zorgzame meiden die graag de medische kant op gaan. Hier zit een patroon in wat betreft opvoeding. Wat daarentegen ook kan is dat een kind besluit hetzelfde te gaan als de ouders. Ik moet zelf denken aan mijn broer die hetzelfde pad inslaat als mijn vader namelijk financial controller.

Hoe zie ik mezelf in de maatschappij?

De brandende vraag die lastig te beantwoorden is. Ik heb zelf gemerkt dat ik hier mee geworsteld heb. Op het moment dat we al een richting gaan kiezen op de middelbare school in de vorm van een vakkenpakket. Is natuurlijk de volgende vraag: welke studie ga ik doen na het bepalen van mijn diploma? Voor een enkele zonderling een makkelijke vraag om te beantwoorden, voor een ander een gigantische levensvraag. Zelf ben ik ook mooi aan het kloten geweest. Ik heb eerst gestudeerd om docent geschiedenis te worden. Ik had bij mezelf geconstateerd dat ik een enorme affiniteit heb met geschiedenis. Hier kom je dan vervolgens achter doordat je geregeld een documentaire kijkt of een film kijkt wat 9 van de 10 keer over geschiedenis gaat.

Op de opleiding bleek het toch een worsteling. Dit kwam onder andere omdat ik op die leeftijd totaal (maar dan ook totaal) geen baat bij het lezen van grote werken had. Er waren boeken met bijvoorbeeld 7 of 800 pagina’s. Dit bleek een drama. Gelukkig heb ik in de loop van de jaren toch een interesse in boeken lezen mogen krijgen. Wat op zichzelf een hele goede ontwikkeling is. Naast het feit dat het boeken lezen (en dus leren voor tentamens) een drama was, bleek ik ook niets te hebben met het didactische gedeelte. We moesten destijds proefdraaien in een klas. Ik irriteerde me wezenloos aan het feit dat vrijwel niemand ge├»nteresseerd was in het geen dat je te vertellen had. Ik kon me niet voorstellen dat iemand zijn hele loopbaan kan wijden om een stuk of 20-30 bengels in het gareel te houden. Lang verhaal kort, de eerste keuze was een drama.

Wat wil ik met mijn toekomst

Wat wil ik dan met mijn toekomst?

Het was op dit moment dat ik besloot te stoppen met de opleiding. Vervolgens raak je op dit soort momenten een beetje in de stress. Ik maakte me zorgen. Wat moest ik? Destijds had ik een bijbaan bij Aldi waar ik plezier in had. Hierdoor had ik besloten om een opleiding te doen gericht op de detailhandel. Zo kwam ik uiteindelijk in een duale studie terecht aan Stenden Hogeschool in Leeuwarden. Deze opleiding heb ik afgerond en ik ben uiteindelijk zelf een onderneming gestart, terwijl de opleiding vrijwel geen ondernemersaspecten had.

Een lang verhaal kort, het loopt niet altijd zoals we vooraf gepland hadden. Het komt er in grote trekke in dit toch wat autobiografische verhaal op neer dat u gaat doen wat u leuk vond en wat naar eigen inzien zingeving heeft. Dit is het allerbelangrijkste. Zo leveren we allemaal een maatschappelijke bijdrage die iemand minder relevant vindt, terwijl een ander deze van cruciaal belang vindt.

Zorgen om de toekomst

Zoals ik zelf ook heb meegemaakt kan de gedachte aan de toekomst toch enige stress of zorgen met zich meebrengen. Zoals ook wel in eerdere artikelen aangegeven is: een zekere mate van relativeringsvermogen is geboden. De zaak komt echt wel op zijn poten terecht. Heeft u nu echt zorgen om dit fenomeen? Kunt u altijd eens vrijblijvend kijken naar deze cursus. Heeft u na dit fenomenale zonderlinge autobiografische verhaal een eventuele suggestie voor mij wat betreft een artikel? Dan verwijs ik u met alle liefde door naar het contactformulier. Mag ik u bedanken voor het lezen. Ik wens u een fijne dag.